Diagnoza i terapia Integracji Sensorycznej (SI) – kiedy warto się zgłosić?

Integracja sensoryczna (SI) to proces, dzięki któremu układ nerwowy odbiera, porządkuje i interpretuje informacje płynące z naszego ciała oraz otoczenia. Sprawnie działająca integracja sensoryczna pomaga dziecku odpowiednio reagować na bodźce, regulować emocje, planować ruch i podejmować codzienne aktywności.

Dla kogo jest diagnoza integracji sensorycznej?

Diagnoza SI może być pomocna przede wszystkim wtedy, gdy obserwujemy u dziecka trudności, które mogą mieć związek ze sposobem odbierania i przetwarzania bodźców.

Warto rozważyć konsultację i diagnozę, jeśli dziecko:

-jest nadmiernie wrażliwe na hałas, dotyk, światło, zapachy lub określone faktury,
-nie lubi niektórych ubrań, metek czy chodzenia boso,
-silnie reaguje na codzienne bodźce lub przeciwnie – poszukuje intensywnych wrażeń, uderzeń, uciskania, ugniatania zawijania,
-często się potyka, wpada na przedmioty lub ma trudności z koordynacją ruchową,
-ma trudności z równowagą, sprawnością manualną lub wykonywaniem czynności wymagających precyzji,
-niechętnie uczestniczy w zabawach ruchowych albo szybko się podczas nich męczy,
-ma trudności z planowaniem i wykonywaniem nowych czynności ruchowych,
-jest bardzo ruchliwe, ma trudność z wyciszeniem się lub długo pozostaje w ciągłym ruchu,
-ma trudności z koncentracją i organizacją podczas wykonywania zadań,
-nie lubi huśtania, kręcenia się lub jazdy samochodem albo przeciwnie – bardzo intensywnie poszukuje takich aktywności,
-ma trudności podczas jedzenia związane z konsystencją, temperaturą lub zapachem pokarmów.

Pojedynczy objaw nie oznacza, że dziecko ma zaburzenia integracji sensorycznej. Podobne trudności mogą mieć różne przyczyny. Dlatego przed rozpoczęciem terapii warto przeprowadzić profesjonalną diagnozę i, jeśli jest taka potrzeba, skonsultować dziecko również z innymi specjalistami.

Kiedy warto zgłosić dziecko na diagnozę?
Warto zgłosić się na diagnozę wtedy, gdy obserwowane trudności powtarzają się, utrudniają dziecku codzienne funkcjonowanie, naukę, zabawę lub kontakty z innymi, a także wtedy, gdy niepokoją rodziców, nauczycieli lub innych osób pracujących z dzieckiem.

Diagnoza pozwala lepiej zrozumieć potrzeby dziecka i określić, czy terapia SI jest rzeczywiście potrzebna oraz jakie formy wsparcia będą dla niego najbardziej odpowiednie.

Celem terapii jest wspieranie dziecka w zakresie:

-lepszego reagowania na bodźce z otoczenia,
regulacji pobudzenia i łatwiejszego wyciszania się,
-koncentracji i gotowości do podejmowania zadań,
koordynacji ruchowej i równowagi,
planowania i wykonywania ruchów,
-sprawności manualnej i grafomotorycznej,
orientacji w schemacie własnego ciała,
samodzielności w codziennych czynnościach,
-większego komfortu podczas zabawy, nauki i aktywności ruchowej.

Terapia integracji sensorycznej nie jest uniwersalnym rozwiązaniem dla każdego dziecka. Jej skuteczność zależy między innymi od właściwego rozpoznania trudności, indywidualnego doboru celów i systematycznej pracy.